O mes de outubro é un mes para acender a lareira e contar historias de misterio e medo a carón do lume. Autores como Rafael Dieste, Xosé Luís Méndez Ferrín e especialmente Ánxel Fole inspiráronse nesta tradición oral de aldea para escribir contos e relatos curtos.
Para estimular a escrita creativa entre o alumnado, a biblioteca da EOI de Lugo convoca por oitavo ano consecutivo o Concurso Escolar de Microrrelatos Arrepiantes, unha actividade aberta a todas as linguas que se ensinan no centro (alemán, chinés, español, francés, galego, inglés, italiano e portugués).
Se es alumno ou alumna da EOI de Lugo durante o ano académico 2025/26, tanto de cursos regulares como de cursos monográficos e cursos de preparación de Celga ou LAG, podes participar enviando como comentario a esta entrada de blog unha breve historia de medo que non exceda das 50 palabras (ou caracteres no caso de chinés) en calquera das oito linguas de estudo da escola entre os días 7 de outubro e 3 de novembro de 2025. Para participar na votación final de mellores microrrelatos en cada lingua, os textos deberán estar acompañados da súa tradución ao galego e da súa gravación en audio (mp3), que se realizará na radio escolar coa axuda dos membros do equipo de biblioteca ou se enviará por correo a eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal no caso de ser realizada con medios propios na casa, respectando sempre o prazo indicado.
Os mellores microrrelatos en cada lingua recibirán un libro como agasallo. Radio Rochoteca, a radio escolar da EOI de Lugo, tamén realizará un podcast con microrrelatos arrepiantes para documentar esta edición.
Esta é unha oportunidade para estimular a túa creatividade na lingua de estudo ou noutra lingua que coñezas e desexes practicar. Cada alumno ou alumna poderá participar con tres relatos orixinais distintos, sempre que correspondan a categorías lingüísticas diferentes.
Consulta as bases do concurso e anímate a participar!
BASES DO VIII CONCURSO DE MICRORRELATOS ARREPIANTES
1. ORGANIZACIÓN. O certame está organizado pola Biblioteca da Escola Oficial de Idiomas de Lugo, que pode ser contactada a través de correo electrónico [eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal].
2. OBXECTIVO E TEMÁTICA. Os microrrelatos, de formato libre (prosa, verso…), deberán ser historias de misterio, terror ou sucesos arrepiantes onde se explore o medo, o suspense e o fantástico. Poderá participar o alumnado matriculado en calquera curso da Escola Oficial de Idiomas de Lugo durante o ano académico 2025-2026.
3. REQUISITOS E ORIXINALIDADE. Os textos deberán ser orixinais e inéditos. Cada participante poderá enviar ata tres microrrelatos correspondentes a categorías lingüísticas diferentes.
4. CATEGORÍAS. As categorías de participación estarán divididas segundo as linguas impartidas na Escola Oficial de Idiomas de Lugo (alemán, chinés, español, francés, galego, inglés, italiano e portugués). No caso de español, establécese unha categoría especial de español para estranxeiros, destinada a alumnado de ELE. En total, polo tanto, haberá nove categorías lingüísticas.
5. EXTENSIÓN DO TEXTO. Cada microrrelato debe ter unha extensión máxima de 50 palabras ou caracteres (no caso do chinés), sen incluír o título, que é opcional.
6. FORMA DE PRESENTACIÓN. Os textos deberán publicarse na sección de comentarios da entrada de blog correspondente á convocatoria da 8ª edición do concurso de microrrelatos arrepiantes, incluíndo a versión orixinal e unha tradución ao galego cando o texto orixinal non sexa nesta lingua. No caso de alumnado de ELE e alumnado estranxeiro de calquera curso que teña especiais dificultades para realizar a tradución do seu texto ao galego poderá solicitar axuda aos membros do equipo de biblioteca, escribindo un correo a eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal.
O alumnado participante tamén deberá gravar o seu texto en audio, exportando a gravación en formato mp3. Esta gravación poderá realizarse durante o horario de apertura da biblioteca na radio escolar, solicitando a colaboración dos membros do equipo de biblioteca. Se dispón de medios na casa para realizar unha gravación de calidade suficiente que non teña ruído de fondo, poderá enviar o arquivo mp3 por correo a eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal.
O alumnado participante deberá enviar os seus datos de contacto (nome e apelidos, dirección de correo electrónico e grupo no que está matriculado/a na Escola Oficial de Idiomas de Lugo) por correo a eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal dentro do prazo estipulado. No asunto do correo electrónico débese indicar «Concurso de Microrrelatos Arrepiantes 2025».
7. PRAZO DE PRESENTACIÓN. O período de recepción dos textos iniciarase o día 7 de outubro de 2025 e finalizará o 2 de novembro de 2025 ás 23:59 horas CET.
8. PREMIOS. Concederase un premio para cada categoría, consistente nun libro na lingua do microrrelato gañador. Os galardoados serán anunciados na web da Biblioteca e nas redes sociais da Escola Oficial de Idiomas de Lugo, sen incluír datos persoais.
9. DEREITOS DE AUTOR E DIFUSIÓN. A Escola Oficial de Idiomas de Lugo resérvase o dereito de reprodución, publicación e difusión dos microrrelatos premiados durante un prazo máximo de 1 ano. Os autores ceden, sen contraprestación económica, o dereito de publicar os seus textos na web e nas redes sociais da Escola, co único obxectivo de divulgar os resultados do certame e fomentar a lectura e a creación literaria. Os autores poderán facer uso dos seus dereitos de propiedade intelectual mencionando o premio obtido neste concurso.
9. COMPOSICIÓN DO XURADO. O xurado estará integrado por membros do equipo docente e da Biblioteca da Escola Oficial de Idiomas de Lugo. A decisión do xurado será definitiva e non se poderá presentar recurso contra a mesma.
10. CRITERIOS DE AVALIACIÓN. O xurado avaliará os microrrelatos en función dos seguintes criterios: orixinalidade, creatividade, calidade literaria e adecuación á temática do concurso.
11. VEREDICTO DO CONCURSO. O veredicto farase público o día 10 de novembro de 2025. A resolución publicarase tanto na páxina web da Biblioteca como nas redes sociais da Escola Oficial de Idiomas de Lugo. Os gañadores serán contactados previamente por correo electrónico.
12. ACEPTACIÓN DAS BASES. A participación no concurso implica a aceptación íntegra destas bases. O incumprimento dalgún dos puntos expostos conlevará a exclusión do certame.
13. PROTECCIÓN DE DATOS PERSOAIS. Os datos persoais dos/as participantes serán utilizados unicamente para xestionar a súa participación no concurso e para as finalidades indicadas nestas bases. En ningún caso se utilizarán con fins comerciais ou para o envío de comunicacións alleas ao concurso. O tratamento de datos levarase a cabo conforme á normativa vixente de protección de datos. As persoas participantes poderán exercer os seus dereitos de acceso, rectificación, cancelación ou oposición enviando un correo electrónico a eoi.lugo.biblioteca@edu.xunta.gal ou dirixíndose á Escola Oficial de Idiomas de Lugo conforme ao establecido na Lei 39/2015, do 1 de outubro, do Procedemento Administrativo Común das Administracións Públicas.
Zwischen Blinzeln: der Alpschatten
Der Alp flüsterte meinen Namen. Als ich in den Spiegel sah, lächelte mein Spiegelbild… die Augen waren leer. Es bewegte die Lippen, spottete. Eine eiskalte Hand durchdrang das Glas, zerrte mich, zerfetzte Gedanken. Mit jedem Blinzeln verzerrte sich mein Spiegelbild. Etwas anderes atmete im-Spiegel und trug mein Gesicht.
————————————–
Entre parpadeos: o Alp e a súa sombra
O Alp susurraba meu nome. Ao mirarme no espello, meu reflexo sorriu… os ollos quedaban baleiros. Movía os beizos antes que os meus, burlándose. Unha man xeada atravesou o cristal, arrastrándome, desgarrando e absorbendo meus pensamentos. Cada parpadeo deformaba o reflexo; alguén máis respiraba dentro do espello, co meu rostro.
Conforme apalpaba o peto, o arrepio de Xian subía de intensidade ate converxer nunha mestura de medo e ansiedade. As pernas temblorosas apelicáronse ao chan na mesma entrada da escola. Ofuscado e sen razoamento algún, deu en voltar á casa. Acelerado polas palpitacións, laiábase por esquecer o móbil no baño.
Some months ago, I would have answered: spiders, the bloody spiders. But since he started appearing in my dreams, I’ve feared sleeping, going out, people… HIM.
I feel his presence everywhere and I always sense his eyes nailed on my back but when I turn around…. nothing.
(Hai uns meses, tería contestado sen dudalo: as arañas, as malditas arañas. Pero dende que el comenzou a aparecer nos meus soños, teño medo a durmir, a sair da casa, á xente… a EL
Sinto a súa presenza en todas partes e sempre noto os seus ollos clavados nas miñas costas pero cando me xiro…. nada.
O cuarto era diminuto, frío e húmido. As goteiras e a humidade barnizaran as paredes cunha grosa capa de mofo. A hedor era inmunda e non podía respirar sen ter arcadas.
Atopábame de cuclillas, cun pedazo de cristal da minúscula ventá agora rota…. agardándoo
Te vi en la mirada de mi perro moribundo
y sentí tu hoz en la navaja de aquel vagabundo;
percibí tu olor sobre un pescado podrido
y advertí tu sabor en mi vómito corrompido.
Tu voz escuché, en los cerdos por San Martiño
y al fin te encontré, en el adiós a mi niño.
“The silence of the Exam”
She always talked with ease.
But that day, as she crossed the threshold,
silence devoured her.
Tick. Tock.
Words floated in her mind like distant clouds.
Her heart beat with the clock’s rythm.
At least she opened her mouth…but what came out wasn’t hers.
The exam had taken her tongue
“O silencio do Exame”
Ela sempre falaba con facilidade
Pero ese día, mentres cruzaba o limiar, o silencio devorouna
tic toc
As palabras flotaban na súa mente como nubes afastadas
O seu corazón latexaba ao ritmo do reloxo
Finalmente abriu a boca pero o que saíu non era seu
O exame roubáralle a lingua
Der Turistführer des Schloss sagte dem Gast: „Ich möchte mit dem unheimlichsten Ort des Schlosses Sie überaschen: der Brunnen wo der Feudalherr ihre Gegneren warf. Dahinunter wird Sie Überreste der letzten hingerichteten Menschen anschauen.” Als der Schlossführer ihn zum Brunnen stieß, wußte der Gast, dass er ein andere hingerichtet war…
O guía turístico do castelo díxolle ao convidado: “Gustaríame sorprenderlle có lugar máis sinistro do castelo: o pozo onde o señor feudal tiraba ós seus opoñentes. Aí abaixo verá restos das últimas persoas executadas.” Cando o guía do castelo o empuxou cara ao pozo, o convidado soubo que el era outro executado…
BENITO’S FORGE
In uncle Benito’s forge, a strong, icy breath arose, fanning the neary extinguished embers of the hearth.
We all stood terrified before that chilling voice that said…”Come to me, surrender yourselves to the evil one… come to me.
And, of course, we were sacared stiff and run away, fleeing into the night.!
Na forxa do tío Benito ergueuse un forte alento xeado que avivou as brasas case mortas do lume.
Todos ficameos aterrados ante aquela voz arrepiante que decía…”Vinde a min, rendédevos ao maligno…vinde a min.
E, por suposto, quedamos paralizados de medo e botamos a correr fuxindo cara a noite!
Cada fibra de mi ser me suplicaba huir. Retrocedí, con el corazón desbocado y la linterna parpadeando. La oscuridad nos envolvió un instante, y al volver la luz, la criatura ya no estaba. Solo quedó la escalofriante certeza de que yo era su presa.
——————————————————————————–
Cada fibra do meu ser suplicábame fuxir. Retrocedín, co corazón desbocado e a lanterna a trémol. A escuridade envolveunos un intre, e ao volver a luz, a criatura xa non estaba. Só quedou a arrepiante certeza de que eu era a súa presa.
UNE MAISON VIDE
La maison semblait vide. Pourtant, chaque nuit, la chaise berçante grinçait doucement.
Un soir, elle s’arrêtera. Le silence pesa. Puis, derrière moi, une voix d’enfant murmura :
« Pourquoi tu es assis à ma place ? »
Je n’ai jamais eu le courage de me retourner.
UNHA CASA BALEIRA
A casa semellaba baleira. Porén, cada noite, a cadeira de balancín rechinaba suavemente.
Un serán, detívose. O silencio fíxose pesado. Logo, detrás de min, unha voz de neno murmurou:
«Por que estás sentado no meu sitio?»
Nunca tiven o valor de volverme.
GORE
Mi sono svegliato coperto di sangue. Sulle pareti, Sul soffitto, Sul pavimento.
Ma non avevo nemmeno un graffio.
La TV si è accesa da sola. Il telegiornale un graffio.
: “Un serial Killer ancora in fuga “.
Poi la foto.
Il mio volto.
GORE
Espertéi cuberto de sangue. Nas paredes, no teito, no chan.
Mais eu non tiña nin un rañazo.
A televisión acendeuse soa. No telexornal:
«Un asasino en serie segue fuxido».
Despois, a foto.
A miña cara.
A néboa murmurraba nomes que o vento xa esquecera. Unha procesión de sombras avanzaba, portando candeas sen luz. Cando escoitei o meu nome, xa era tarde: a candea prendera nas miñas mans, e a presenza da Santa Compaña entrara no meu peito para sempre, apagando todo lume da miña alma.
I closed the door. The lock turned. Slowly. From inside. My hands were still on the knob. Then a chilling presence whispered: “Thank you for letting me in.”
Pechei a porta. A cerradura xirou. Lentamente. Dende dentro. As miñas mans seguían no pomo. Logo, unha xeada presenza murmurou: “Grazas por deixarme entrar.”
La mia stanza era immersa nel silenzio. Le suore dormivano. Mi sono svegliata… e l’ho vista.
Una bambina sorridente seduta sul mio letto.
‘Impossibile’, mi sono detta.
‘Alzati’.
Ho provato a muovermi, ma non potevo. Le sue mani fredde hanno afferrato le mie, e il mio corpo è rimasto immobile.
_____________________________________________________________________________________________________
O meu cuarto estaba mergullado no silencio. As monxas durmían. Espertei… e vina.
Unha nena sorrinte sentada na niña cama.
‘Imposible’, díxenme.
‘Érguete’
Intentei moverme, pero non puiden. As súas mans frías aferraron as miñas, e o meu corpo quedou inmóbil.
Um eco denso ressoa na minha cabeça, a cefaleia é intensa e não consigo parar de pensar nisso; imagens encadeadas surgem, anunciando-me que o meu remorso já é uma condenação perpétua.
Abro os olhos.
Olho para as minhas mãos.
Ainda há sangue.
Un eco espeso retumba na niña cabeza, a cefalea é intensa e non podo deixar de pensar niso, imaxes encadeadas aparécenseme anunciándime que o meu remorso é xa una condena perpetua.
Abro os ollos.
Mírome as mans.
Aínda hai sangue.
INVERNADA EN MONTEFRÍO
Nevarada en Montefrío.
O vento zoa intensamente. Ouveos ao lonxe.
Xa non queda que meterlle ao lume. Aterecida, saio fóra.
Non vexo o can; hai pingas vermellas cara ao chamizo da leña.
Asómome; albisco na escuridade seis pares de ollos escintilantes, escrutándome, terribles… e nin me dá tempo a-aaaahhhhh!!!!
A luz do móbil morreu. Unha voz que descoñecía susurrou: “Xa sei que estás aí..” Sentía os pasos vir cara a min. Pechei os ollos, presentía que había unha sombra que entraba no meu cuarto. Metínme debaixo da almofada e apretei os dentes ata que…
PRESAGIO
Squilla il cellulare sul comò. Tento di rispondere. Le gambe non mi sostengono e cammino a stento appoggiato ai muri. Sento un dolore pungente nel petto, non posso muovermi, non riesco a respirare. Ah, ah…Cado… Ah, ah…Il cellulare squilla…Ho sete… È il presagio di una morte imminente.
____________________________________________________________
PRESAXIO
Soa o teléfono sobre a cómoda. Intento responder. As pernas non me sosteñen e camiño con dificultade apoiado ás paredes. Sento unha dor punzante no peito, non podo moverme, non consigo respirar. Ah, ah…Caio…Ah, ah… O teléfono soa…Teño sede…É o presaxio dunha morte inminente.
– Chegamos!
– Pois si que é unha casa ben arrepiante.
– Imos ver, neste scape room cada un ten que levar o seu plano. Ádega ten, Uxía ten, este é o meu. E Xoán?
Xoán, Xoán… escoitaron ao lonxe.
– Mirade alí! a Santa Compaña!
E encol do coche estaba Xoán, morto.
A choiva de outono recibiuse con ledicia. A inquedanza chegou ao arderen coa auga os primeiros paraugas. Afixémonos axiña a vivir despreocupadamente en corredores subterráneos… até que comezaron os bramidos que semellaban vir das profundidades e a xente foi aos poucos arrastrada por gadoupas que sucaban as entrañas da terra.
Unha babuxa esvaráballe pola face. Ao espertar, dous ollos brancos fitábana coma unha luminaria de bidueiros na noite. Escoitaba unha voz a saloucos. Era a súa? Laiaba e laiaba. Serían aínda as pernas de seu? Un bafo fedorento pechoulle as pálpebras. Sentiuse trousar. Unha mosca pousoulle na boca, como asentindo.
Noite pecha. Nós, ás toas, silandeiramente, co latexo e o ouvear do vento na gorxa, esvaramos na grota ata tocarmos os exvotos de nenos espidos. O rinxir do cadaleito xeounos. O neno elevouse ata chegar ao peto das ánimas. Deixou a súa moeda, cando… o seu halo subiu o máis aló.
A Sala
Sangue latexando na testa. Anxo percorre o espazo. Bieito, Sabela, Nerea fican alí. “Bieito!” Avanza cara a eles pero os pés non obedecen. Ve os seus amigos, tan preto. “Sabela!” Unha voz fistea: “Era tan boa persoa”. O berro desgárrase. O sangue persiste, morno, na testa.
31 octubre, medianoche. Silbaba y tronaba.
La pesadilla comenzó con un ruido proveniente de la puerta del patio trasero.
El crujido bañó las sábanas, la habitación oscura y la casa fría…
¡Un ruido ensordecedor! ¡POFET! ¡Ollas esparcidas por el suelo! ¡Miau!
¡Casi muero del susto!
Era Cloe, mi gatita traviesa.
“Sometimes, I awake in the middle of the nigth, sweating, without anyting or anyone startles me. I walk slowly by the corridor, feeling the cold tiles under my feet. In the bathroom I wash my face to refresh myself.
But, why do I never see my face in the mirror?”
Miguel Pérez Delgado
Ás veces, espértome en metade da noite, suando, sen que nada nin ninguén me sobresalte. Camiño amodo polo corredor, sentindo as laxas frías baixo os meus pés. No baño, lávome a cara para refrescarme.
Mais, por que nunca vexo a miña cara no espello?
Miguel Pérez Delgado
Meu pai nunca falou dela. Dicía que, antes de marchar, calou noites e días. Unha mañanciña liscou para non volver.
Din que o luar a deixa ver e que, sorrindo, colle os rapaces e lévaos con ela.
Por que non me vés buscar? Xa non me queres, miña naiciña?
Miguel Pérez Delgado.
BUIO
Il vento soffia tra gli alberi scuri, risuonando come le urla delle anime tormentate.
Tutte le finestre si aprono contemporaneamente. I fantasmi mi perseguitano.
Ho paura di guardare fuori e lasciare che la pioggia mi prenda la vita.
Improvvisamente, un grido profondo, un’ombra fugace, e poi
MORTE
___________________________________________________________________
ESCURIDADE
O vento sopra entre as árbores escuras, resoando coma os berros das almas atormentadas.
Todas as fiestras ábrense á vez. Os pantasmas perségenme.
Teño medo de mirar cara a fóra e deixar que a choiva me quite a vida. De súpeto, un berro
profundo, unha sombra fugaz e logo
MORTE
“Il suo movimento labiale non lasciava spazio a dubbi: stava pregando. Pregava e lavorava a maglia. Ore e ore. Invece, questa sera era diversa. Alla fine un cambiamento.
I suoi vicini di casa , quelli assordanti e fastidiosi, partivamo alla fine nella pancia di quel camion. Fatti a pezzi”.
_____________________________________________________________________________________________________________________________
“O movemento dos seus beizos non deixaba lugar a dúbidas: ela estaba rezando. Rezaba e calcetaba. Horas e horas. Pero esta tardiña era diferente. Por fin un cambio.
Os seus veciños, aqueles ruidosos e molestos, marchaban xa por fin na panza de aquel camión. Despezados”.
Baixo a ollada das ninfas
Ocultas baixo a néboa das termas sagradas, moraban as ninfas. Elas, con ollos escuros coma os dos morcegos, sabían distinguir o engano polo latexar do vento.
Cando un home fería a unha muller, chamábano ao baño. El, confiado, mergullábase. E nunca máis o vapor volvía deixar ver a súa pegada.
Chegamos ata unha casa abandonada no medio dun bosque e escoitamos un ruído arrepiante que proviña da adega. Fomos ata alí e, de súpeto, vimos reflectido nun vello espello como unha meiga collía da man ao demo, ríndose cara nós. Intentamos fuxir, pero xa non había portas…
Nun cuarto escuro, de socato, cando aínda ía polo corredor, albisquei nunha testa cuns ollos vermellos que medraban pouco a pouco. Custábame respirar pero acerquime a encender a luz. Malía que silandeiro, busqueino e só se asomaba un camiño de sangue no chan que saía dende a casa ata o camposanto.
Meu pai nunca falou dela. Dicía que, antes de marchar, calou noites e días. Unha mañanciña liscou para non volver.
Din que o luar a deixa ver e que, sorrindo, colle os rapaces e lévaos con ela.
Por que non me vés buscar? Xa non me queres, miña naiciña?
Miguel Pérez
Algo despertou-me.
Tenho fome e a sede consome-me.
Aqui não há comida; saio à procura.
A cidade parece morta.
Continuo a procurar.
Ali há luz.
“Espera menina…!!”
— Ggrrrrjjjjrrrrjjjjrrrrgggg
Agarro-a… cheira tão bem… só quero provar… que fome que tenho… que bem sabe… Acho que é o sabor da vida.
—————————————————————————————————————————–
Algo me despertou.
Teño fame e morro coa sede.
Aquí non hai comida; saio a buscar.
A cidade parece morta.
Sigo buscando.
Alí hai luz.
“Nena, espera…!!”
– Ggrrrrjjjjrrrrjjjjrrrrgggg
Ágarróa…cheira tan ben…só quero probar…que fame teño…que ben sabe…Creo que é o sabor da vida.
Sinto unha dor horrible nas costas. É espantoso o picor que teño nos ollos e de dentro sáeme unha voz aterradora. Apenas podo respirar. Non paro de tremer. A única explicación que lle atopo é que a morte me asexa. O doutor confirmoume que se trataba da gripe.
María Noelia Díaz Portillo
Galego (Grupo GA-C2-2 da Escola Oficial de Idiomas de Lugo)
Ciò accadeva più e più volte, sempre:
la persona con cui si andava a letto non
era la stessa con cui ci si svegliava. La notte
cambiava tutto, il vero orrore sta in ciò
che sembra normale.
Ocorría unha e outra vez, sempre:
a persoa coa que se deitaba non
era a mesma coa que se espertaba.
A noite o cambiaba todo, o verdadeiro
horror está no que semella normal.
(Miguel Rodríguez López)
Maite Herrero Ybáñez
Traffico di antiquariato
Uscì dallo svenimento. Percepì il sapore del sangue.
Le sue membra pendevano infuori dolorosamente, intanto il petto era spinto da qualcosa sotto lo sterno. Risuonavano i suoi battiti.
Infine, il cliente alzò il coltello di pietra.
Stamattina, qualcuno ha trovato un cuore sporco e lo ha portato avvolto nel giornale.
Tráfico de antigüidades
Saíu do desmaio. Percibiu o sabor do sangue.
Os seus membros dependuraban cara atrás dolorosamente, mentres o peito era empurrado por algo baixo do esterno. Resoaban os seus latexos.
Á fin, o cliente alzou o coitelo de pedra.
Esta mañá, alguén atopou un corazón emporcado e levouno envolto no xornal.
Sul palcoscenico, la giovane violinista trattenne il respiro. Stava per arrivare la parte da eseguire prestissimo. All’improvviso ricordò ciò che aveva sognato la notte precedente: se stonasse una sola nota nel passaggio successivo, morirebbe. Allora, già con le prime biscrome, l’archetto cominciò a tremare.
Sobre o escenario, a moza violinista contivo a respiración. Chegaba a parte que debía interpretar prestissimo. De súbito lembrou o que soñara a noite anterior: se desafinaba unha soa nota na seguinte pasaxe, morrería. Entón, xa coas primeiras fusas, o arco empezou a tremer.
我在重庆。我坐上了轻轨，这是最常用的交通工具。然而，在我的车厢 里只有一个男人。他拿着一把刀。我想出去，但我做不 到。
Estou en Chongqing. Collín o metro. É o medio de transporte máis empregado. Porén, no meu vagón só hai un home. Ten un coitelo. Quero saír, pero non podo.
Ieri ho trovato un prezioso carillon antico nella soffitta della mia nuova casa. Ne fui immediatamente affascinata. Un foglietto ingiallito avvertiva: “non dare la corda”. Invece, io non ho potuto resistere alla tentazione. Ora mi trovo acciuffata al suo interno. Sono la ballerina che gira al ritmo della musica.
Onte atopei unha preciosa caixa de música antiga no faiado da miña nova casa. Sentinme inmediatamente cativada por ela. Un anaco de papel amarelado advertía: non darlle corda. Porén, non puiden resistir a tentación. Agora estou atrapada no seu interior. Son a bailarina que dá voltas coa música.
I longed to escape London’s cold for a few days and lie in the sun in Sidney. I rushed to buy a lilo and shortly after I fell asleep. I`ve just woken up in the middle of the ocean. All I can see is water. I am hopelessly alone.
Devecía por escapar do frío londiniense uns días e estomballar no sol de Sídney. Corrín a mercar un colchón inchable e pouco despois quedei durmido. Veño de acordar no medio do océano. O único que vexo é auga. Estou desesperadamente só.
Every 1st of November I visit my mother’s grave. The air feels different this time, though I can’t say why. When I reach the headstone, the inscription has vanished. Then a voice cries, “Help! I’m not dead!” while a hand bursts from the ground.
Tradución ao galego:
Como cada 1 de novembro visito a tumba da miña nai. Esta vez o aire síntese distinto, aínda que non sei por que. Cando chego a súa lápida, a inscrición desaparece. Entón, unha voz grita: “Axuda! Non estou morta!” mentres unha man sae da terra.
这是一个发生在山区的小故事
深夜，独自驾车穿行山区，导航突然失灵，反复提示：“您已偏航，正在为您重新规划……前方连续急转弯，请注意避让。”
远光灯扫过，一个白衣身影僵立在下一个弯心。
急刹，冷汗。再抬眼，路中央空无一物。刚松口气，车窗外却传来三声清晰的敲击声，以及一句带着山涧寒气的低语：
“谢谢让路。”
Unha historia curta de terror na montaña
Conducía só de noite pola montaña cando o GPS fallou. Non paraba de repetir: “Desviouse da ruta, recalculando…” Curva perigosa por diante. Preste atención”.
Os faros iluminaron de súpeto unha figura branca, inmóvil, xusto na seguinte curva.
Frenei en seco, cuberto de suor frío. Ao volver mirar, non había nada no camiño. Xusto cando respiraba aliviado, tres golpes nítidos soaron na fiestra, seguidos dun susurro xélido, como saído da gorxa.
“Grazas por cederme o paso”.
那是平安夜，他开车回家，却再也没能到家。
那是一个悲惨的夜晚，家里所有人都哭了……
那个平安夜，他房间里的镜子碎了，但房间里空无一人。
但是他却在家,他正在看着他的家人,
虽然他们看不见他，但他却能感受到他们的存在。
Era Noiteboa, el conducía de volta ao seu fogar,
mais nunca chegou.
Tráxica noite, na súa casa todos choraban…
Esa Noiteboa, o espello do seu cuarto rompeu,
mais o cuarto estaba baleiro,
pero el estaba na casa, observando a súa familia, a pesares de que non o vían,
él podía sentilos.
Horror Housing
(Waking up.)
_ Darling, I had a dreadful dream last night.
_ (Yawning.) So tell me.
_ We had to pay the mortgage again, for another thirty years! Thank God it was only a nightmare!
_ Honey, what are you talking about? Mortgage? HA! This is your parents’ house, we’re living in your teenager’s bedroom!
Horror Habitacional.
( Espertando.)
_ Nena, onte tiven un sono arrepiante…
_ (Bocexando.) E logo? Cóntame…
_ Tiñamos que pagar outra vez a hipoteca, por outros trinta anos! Grazas a Deus foi só un pesadelo…
_ Corazón,… pero ti qué dis? Hipoteca? Si ho! Esta é a casa dos teus pais, estamos a vivir na túa habitación!